اولدوز سایاراق گوزله میشم هر گئجه یاری

گئژ گلمه دیر یار، یئنه اولموش گئجه یاری

گوزلر آسیلی، یوخ نه قارالتی، نه ده بیر سس

باتمیش قولاغیم، کورنه دوشورمکده دی داری

 بیر قوش آییغام، سویلیه رک گاهدان اییلده ر

 گاهدان دا اونا یئل دئیه لای -لای هوش آپاری

یاتمیش هامی بیر الله اویاخدیر ، داها بیر من

مندن آشاقی کیمسه یوخ اونداندا یوخاری

 قورخوم بودی یار گلمیه، بیردن آچیلا صبح

 باغریم یاریلار صبحوم آچیلما سنی تاری

 دان اولدوزی ایسته ر چیخا گوز یالواری چیخما

او چیخماسادا اولدوزومون۷ یوخدی چیخاری

گلمز تانیرام بختیمی ایندی آغارار صبح

 قاش بیله آغاردیخجا داها باشدا آغاری

عشقین کی قراریندا وفا اولمیا جاغمیش

 بیلمم که طبیعت نیه قویموش بو قراری؟

سانکی خوروزون سون بانی خنجردی سوخولدی

سینه مده اورک وارسا، کسیب قیردی داماری

 ریشخنده له قیرجاندی سحر، سویله دی : دورما

 جان قورخوسی وار عشقین، اوتوزدون بو قماری

اولدوم قره گون،آیرلالی او ساری تئلدن

بونجا قره گونلردی ایدن رنگمی ساری

 از بس منی یاپراق کیمی هجرانلا سارالدیب

باخسان اوزمه سانکی قیزیل کولدی قیزاری

 گوز یاشلاری هر یردن آخارسا منی توشلار

دریایه باخار بللی دی چایلارین آخاری

  محراب شفقده ئوزومی سجده ده گوردیم

قان ایچره غمیم یوخ اوزوم  اولسون سنه ساری

عشقی واریدی شهریارین گللی چیچکلی

  افسوس قضا وردی، خزان اولدی بهری

صبح فردا دو دست کوچک طفل      برگها را به شاخه ها می بست

گفتي عاشقمي، گفتم دوستت دارم.گفتي اگه يه روز نبينمت ميميرم، گفتم من فقط ناراحت ميشم.گفتي من بجز تو به كسي فكر نمي كنم، گفتم اتفاقا من به خيلي ها فكر مي كنم.گفتي تا ابد تو قلب مني، گفتم فعلا تو قلبم جا داري.گفتي اگه بري با يكي ديگه من خودمو مي كشم، گفتم اما اگه تو بري با يكي ديگه، من فقط دلم ميخواد   طرف رو خفه كنم.گفتي .......... ، گفتم.........حالا فكر كردي فرق ما كجا بود؟فرق ما اينه كه: تو دروغ گفتي، من راستشو

براي شنيدن تو که هيچ وقت برام حرفي نداري

بايد بمونم اينجا شايد يه روزبياي ببيني

 
تموم روزا مثل هم...! مثل هميشه..

صداي قشنگت همه جا شنيده مي شه

 
اما خودت که نيستي ببيني همش عذابِ

 
مثل سرابِ وقتي مي خوام ديگه نيستي

 
نيستي که ببيني اشک هام ديگه...

نمي تونن، نريزن، بمونن، بسازن، نميرن...

آهاي مرد ديوونه آهاي سر مشق عاشق

 ببين خوشكل عاشق چه جوري واست مي خونه

آهاي صياد آهو بازم بيا به اين سو

ببين پاي منوبستي به زنجير عاشقونه

 دلم ازت گرفته گل غصم شكفته

 ولي حرف هاي نازنينت از يادم نرفته

 منم دل به تو دادم بيا نبر زيادم ازت دل نبريدم

 بيا برس به دادم ببين شكسته گيتار آهاي عكس رو ديوار

 بيا پيشم بمون به من نگو خدانگهدار

 دلم بسته به احساس تو اي عاشق نازم

 تا اون روز كه قلبم بزنه ترانه سازم برات ترانه سازم

 تو آهنگي و سازم بازم مي خوام با تو رو اون قفس خونه بسازم

 رسم چشم تو آتش زدن بود...   

 مرام دل ما سوختن....   

 قبول نيست! فکر ميکردم ميماني

 تماشا ميكني...

تو دوست داري بينديشي كه تو تنها كسي هستي كه نيازم را مي داني

و تو به همه مي گويي كه من بي تو لحظه اي زنده نمي مانم

اما چه كسي به تو چنين حقي داده كه در خصوص راه و رسمي

كه من در ژرفاي درونم احساس مي كنم سخن بگويي

حالا در مي يابم تو هرگز از آن من نبودي

ما هرگز بر حق نبوديم عزيزم تو خواهي يافت

من زنده خواهم ماند من مي خواهم كاملا موفق شويم

فقط به من زمان بده من تو را دوباره به دست خواهم آورد

من زنده خواهم ماند مهم نيست چه مي كني

فقط در انتظار باش و نظاره كن

من تو را دوباره به دست خواهم آورد

زيرا عزيزم من زندگي خواهم كردچه چيز تو را

به اين انديشه وا مي دارد كه من روشي را كه تو با آن از

من يك احمق ساختي درك نمي كنم پشت سرم نخند عزيزم زيرا

من قول مي دهم آنچه به همين اطراف مي رود روزي باز مي گردد

توپای دیوار سفید بودی

من هم پای دیوار سفید

تو پرنده ای برای دیوار کشیدی

من هم پرنده ای

پرنده تو پر آواز و شاد

ولی

پرنده من غمگین و رنجور

تو آسمانی برای دیوار کشیدی

و من هم آسمانی

آسمان تو آبی ٬ گرم ٬ آفتابی

آسمان من خاکستری ٬سرد ٬ بارانی

تو برای دیوار قلب کشیدی

من هم برای دیوار قلبی

قلب تو آتشین تپنده و داغ

و اما قلب من

قلب من در آتش

آتش تنهائی

و در تپش

تپش جدائی

و داغ وصال

روز بعد

دیوار من فرو ریخته بود

و پرنده زیر آوار بود

و آسمان

و قلب من

اما دیوار تو

دیوار تو

در انتظار دیوار سفید دیگری بود

من چه مي توانم به تو ببخشم كه آن را نداشته باشي

الهه اي از الهه ها؟تنها اين را بگو

چه زود مي خواهي به من پشت كني

بگويي همه ي آنچه ما داشته ايم تنها يك اشتباه بود

به من بگو چگونه مي توانم بر تو چيره گردم

نه ياقوتي دارم نه مرواريدي

اما جهاني را به تو خواهم بخشيد كه فقط سرشار از رويا است

جهاني تيره ديگر قصرهاي سر به فلك كشيده نمي خواهم

من مي خواهم خود را به تو بنمايانم

من چطور مي توانم قهرمان تو باشم

چه عهدي را با تو من ناتمام خواهم گذاشت

اگر چنين كردم و دنيا را به تو بخشيدم

و اما تنها چيزي كه دارم روياهايي است

در جهاني تيره

کسی را که با او خندیده ای ممکن است فراموش کنی اما کسی را که

به خاطرش گریسته ای هرگز فراموش نخواهی کرد

اگر پرنده ای را دوست داری رها کن اگر عاشقت

باشد بر می گردد و اگر نباشد هیچ وقت نمی آید

 گفتم شايد نديدنت از خاطره‌ات دورم كنه
ديدم نديدنت فقط ميتونه كه كورم كنه
گفتم صداتو نشنوم شايد كه از يادم بري
ديدم تو گوشهام جز صدات نيستش صداي ديگري
نديدن و نشنيدنت عشقتو از دلم نبرد
فقط دونستم بي تو دل ، پرپر شد و گم شد و مُرد ...
بعد از تو باغ و سبزه ها حتي يه غنچه گل نداد
همش ميگفتم با خودم نكنه بميرم و نياد
اين روزا محتاج توام ، من نميگم دلم ميگم
فردا اگه مُردم نيا ، چه فايده نوشدارو ديگه ...
نديدن و نشنيدنت عشقتو از دلم نبرد
فقط دونستم بي تو دل ، پرپر شد و گم شد و مُرد

عميق ترین درد زندگی مردن نيست بلکه نداشتن کسی است که

الفبای

 دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزی.

ديگه براش نمي خونم لالايي بي لالايي
انگار راحت تر مي خوابه با نغمه جدايي

                                             آي پونه ها،اقاقيا،شقايقاي خسته
                                             کبوترا،قناريا،جغد هاي دل شکسته
                                             قصه کهنه شما اخر اونو نخوابوند
                                         ترس از لولو ديگه مرده پشت دراي بسته

باروناي ريزو درشت و عاشق بهاري 
ماه لطيف و نقره اي، عکساي يادگاري
آسمون خم شده از غصه دور دريا
شباي يلداي پر از هق هق و بي قراري

                         ديگه براش نمي خونم لالايي بي لالايي
                         انگار راحت تر مي خوابه با نغمه جدايي

روزو شباي رد شده، چقد ازش شنيديد
چه لخظه هاي که او نو تو پيچ کوچه ها ديديد
وقتي که چشاشو مي بست ترانه ته مي کشيد
چقد براي خواب اون بي موقع ته کشيديد
 
                                           ادمکاي آرزو،ماهياي خاطره 
                                           ديگه صدايي نمي ياد از شيشه پنجره
                                  ديگه کسي نيست که براش هزارو يک شب بگم 
                                          رفت اوني که از اول هم قرار بود بره
 

برف سفيد پشت بوم بي چراغ خونه
دو بيتياي بي پناه خيلي عاشقونه
ديديد با چه يقيني دائم زير لب مي گفتم
محاله اون تا اخرش کنار من بمونه

                                           پروانه ها بسوزيد و دور چراغ بگرديد
                                           شما ديگه رو حرفتون باشيد و بر نگرديد
                                           يه کار کنيد تو قصه هاي بچه هاي فردا
                                           نگن شما با آبروي شمعا بازي کرديد

تمام شبها شاهدم،چيزي براش کم نبود
قصه هاي تکراري تو هيچ جاي حرفم نبود
ستاره ها خوب مي دونستن که براش مي ميرم
اندازه من کسي عاشقش تو عالم نبود

ما نمي تونيم به دلمون ياد بديم كه نشكنه ولي ميتونيم به دلمون ياد

بديم كه اگه شكست لبه هاي تيزش دست اوني رو كه شكستش نبره .

*********

توي يكي از اين هزار شب وقتي سرت رو بلند ميكني مي بيني بين

 ميليونها
 
ستاره يكي از اون ستاره هاي خيلي قشنگ و فروزان نظرت رو به به
 
 خودش جلب مي كنه.

بعد از اون شب هر شب سرت رو بلند مي كني و اون ستاره رو

 اونقدر تماشا
 
 مي كني تا بالاخره به خواب مي ري.

اما يك شب كه سرت رو رو به آسمون بلند ميكني ديگه هيچ اثري از
 
 اون ستاره نيست.
 
اون موقعي است كه تموم غماي دنيا
 
هري ميريزه تو دلت.

بعد از اون شب تا مدتها ديگه سرت رو رو به آسمون بلند نمي كني.
 
 تا بالاخره بعد از مدتها مي فهمي با رفتن اون ستاره باز هم زنده

اي..
 
باز هم زندگي مي كني..نفس مي كشي و

دنياي پيرامونت هنوز وجود داره.پس دليلي نداره كه نخواي به اون

ميليونها ميليون
 
 ستاره ديگه نگاه نكني.

بعد از اون تصميم هر شب مي ري و يكي از اون ستا ره هاي خيلي
 
قشنگ رو تماشا ميكني و باز هم يه شب مي ري و
 
 ميبيني اثري از اون ستاره نيست.

اما ديگه مثل دفعه قبل نا اميد نمي شي و باز مي ري سراغ
 
 يه ستاره زيباي ديگه.

همشون مي رن تا اينكه نوبت مي رسه به آخرين ستاره ي
 
 كه توي آسمون وجود داره.

اما آخرين ستاره هرگز از بين نمي ره...چون تو با نهايت وجود

 دوستش داري.

هميشه اينگونه بوده است ...

هميشه اينگونه بوده است کسي را که خيلي دوست داري زود از دست مي دهي...پيش از

 آنکه خوب تگاهش کني ، مثل پرنده اي زيبا بال مي گشايد و دور مي شود ...فکر مي کردي مي تواني تا

 آخرين روز که زمين به دور خود مي گردد و خورشيد از پشت کوهها سرک مي کشد  در کنارش

 باشي ...هنوز بعضي حرفهايت را به او نگفته بودي ... هنوز همه لبخندهايت را برايش نزده

 بودي...هميشه اينگونه بوده است کسي که از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو مي رود ...وقتي به

 خود مي آيي که حتي ردي از او در خيابان هم نيست...فکر مي کردي مي تواني با او به همه باغها سر

 بزني... و خردهاي نان را به مر غابي هاي تنها بدهي... وهنوز روزهاي زيادي بايد با او به تماشاي موجها

 مي رفتي ...هنوزبايد ساعتهاي صميمانه اي با او اشک مي ريختي.

هميشه اينگونه بوده است ، او که مي رود ، او که براي هميشه مي رود ، آنقدر تنها مي شوي که نام

 روزها را هم فراموش مي کني...از عقربه هاي ساعت مي گريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي

 آيد ...احساس مي کني به دره اي تهي از باران و درختان سقوط کرده اي...احساس مي کني کلمات

 لال شده اند...پل ها فرو ريخته اند...کفشها پاره شده اند...دستها يخ کرده اند...ويرانه ها سوخته اند...

راستي اگر هنوز او نرفته است ، اگر هنوز باد همه شمعها را خاموش نکرده است...اگر هنوز مي تواني

 برايش يک استکان چاي بريزي ، قدر تک تک نفسهايش را بدان و به فرشته اي که مي خواهد او را از

 زمين به آسمان ببرد  بگو:

تو را به صداي گنجشکها و بوي خوش آرزو ها سوگند مي دهم او را از من مگير...