خدایان بی گمان دادند صیقل با طلا مویت

حسادت می کند خورشید هم بر برق گیسویت

گمانم باد در پیراهنت یک دم سفر کرده

که با خود تحفه آورده به کوچه عطر لیمویت

هر آن کس « وان یکاد» ار ترس چشمان تو می خواند

فقط با چرخش چشمی می افتد دام جادویت

لبانت شیره ی گلهای تبریز است اما حیف

کسی جرات ندارد تا عسل دزدد ز کندویت

نه تنها من ، تمام بچه های شهر می خواهند

بچینی سفره ی عقدی که بنشینند پهلویت

تمام شهر هم چون حافظ شوریده می بخشند

سمرقند و بخارا را برای خال هندویت

زمستانی که در موهای من افتاده ، می کوچد

سرم را گر بگیری روی تابستان زانویت

کلیله دمنه خوانها هم نفهمیدند در آخر

چه کرده با پلنگ پیر آن چشمان آهویت

آنکه می‌خواهد روزی پریدن آموزد، نخست می‌باید ایستادن، راه

 رفتن، دویدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمی‌کنند

کوسموشم بیرده باریشمام داحا یالوارما منه

تکلیغین لاییقی سن گئت بالا یالوارما منه

نئچه ایل نازیوی چکدیم ولی سن ظولم ائله دین

ایندی ده ای داش اورک دؤن داشا یالوارما منه

منیم آغلار گؤزومه رحم ائلییب هن دئمه دین

ایندی گر گؤز یاشین آخسا چایا یالوارما منه

یالواریردیم سنی من ، سن چؤووروردون اوزووی

ایندی ده کئچمیشی سن سال یادا یالوارما منه

سن اُوزون داشلامیسان باغدا گولون بولبولونی

گله بولمز یئنه بولبول باغا یالوارما منه

دئدیم گل با هم اولاق ساده دوتوب خوش یاشایاق

سئومه دین پس داحا گئت تک یاشا یالوارما منه